“Het lijkt wel alsof kleine en middelgrote gemeente gebruikmaken van dezelfde formats voor hun milieubeleidsplan. Dat is tot daar aan toe, maar de eindresultaten zijn naast degelijk vooral saai. De plannen stralen weinig ambitie uit, ogen plichtmatig en ontberen elke wervende kracht. Daar komt bij dat niet of nauwelijks wordt geïnvesteerd in het uitdragen van het beleid. Een gemiste kans”, aldus Alphons Rommelse in het artikel van zijn hand dat in het blad 'Milieu' verscheen. In het artikel geeft hij voorbeelden van hoe het anders en vooral inspirerender kan. Lees het hele artikel.

Veel animo voor een klimaatneutraal Wageningen

Ook de gemeente Wageningen wil in 2030 klimaatneutraal zijn. In een notitie had zij een groot aantal voorstellen en ideeën gelanceerd hoe dit doel te bereiken. De gemeente was erg benieuwd hoe de inwoners hierover dachten en of zij aanvullende ideeën hadden. RCA werd gevraagd om een participatietraject met de inwoners te bedenken en uit te voeren.
Half oktober is het traject afgesloten en met succes! Er zijn maar liefst 250 serieuze ideeën aangedragen door 200 verschillende mensen. Diverse bijeenkomsten in de stad zijn in een uiterst positieve sfeer verlopen. De Wageningers willen serieus meedenken over hoe een klimaatneutrale stad te worden. Gelukkig wilden een aantal van hen ook meedoen. Op de slotavond ontstonden er diverse groepen, zoals een oprichtingsgroep van een Food Education Centre en diverse burgerinitiatieven. Het is een uitdaging voor de gemeente het enthousiasme dat bij de inwoners ontstaan is de komende tijd vast te houden.

 

Onderzoek gemeenten lokaal klimaatbeleid

Agentschap NL wil graag onderzoeken wat gemeenten nodig hebben bij de uitvoering van hun lokaal klimaatbeleid en of het huidige aanbod van Agentschap NL daar bij aansluit. RCA voert dat onderzoek op dit moment uit. Inmiddels hebben we ruim 80 van de 100 te benaderen gemeenten telefonisch gesproken. Dat levert interessante gesprekken op waarbij dilemma’s duidelijk worden. Bij de gesproken gemeenten is het draagvlak voor lokaal klimaatbeleid zowel intern als extern meestal hoog. Maar de vrees is wel dat door de crisis er minder geld beschikbaar komt voor de uitvoering daarvan. Eind december 2011 ronden we het onderzoek af en zullen we aan Agentschap NL rapporteren over onze bevindingen.

Klimaatbeleid nieuwe stijl: de kunst van het loslaten

Veel gemeenten hebben de ambitie geformuleerd om op termijn klimaatneutraal te worden. Duidelijk is dat een gemeentelijke organisatie dat niet alleen kan. Een gemeente zelf kan voor ongeveer twee procent een bijdrage leveren aan die klimaatneutraliteit. De overige 98 procent moet van andere partijen komen. Burgers en bedrijven moeten dus in beweging komen. Gemeenten zouden daarbij veel meer moeten durven loslaten en vertrouwen op de kracht en de energie in de samenleving.
Tijdens verschillende bijeenkomsten discussieerden bestuurders en ambtenaren over hoe het nieuwe klimaatbeleid er uit moet gaat zien. Een eenduidig antwoord is er nog niet, maar de rode draad wordt wel duidelijk. Wethouder Thijs de la Court, van de gemeente Lochem, stelt dat gemeenten moeten erkennen dat ze niet de eigenaar van het probleem zijn. Het is volgens hem onvermijdelijk om de ambitie voor een klimaatneutrale gemeente bij de samenleving neer te leggen. De la Court geeft toe dat dat nog niet zo simpel is: “Je moet die samenleving dan wel vertrouwen. De overheid moet initiatieven op het gebied van duurzaamheid steunen en faciliteren. We moeten als overheid een stapje terug doen, maar dat betekent zeker niet dat we als overheid geen enkele actie meer hoeven te ondernemen.”

RCA maakt naar aanleiding van de bijeenkomsten een publicatie over wat er nodig is voor klimaatbeleid nieuwe stijl.

Gezichtsverlies: nieuwe roman van Pieter Toussaint

Begin 2012 komt de nieuwste roman van onze collumnist uit: Gezichtsverlies. Als je het boek bestelt bij RCA krijg je na betaling een gesigneerd exemplaar toegestuurd.
Het verhaal gaat over Viktor Rijshout, hoogleraar in de statistiek aan de universiteit van Trondheim, die op een dag bezoek krijgt van een hoge ambtenaar van het ministerie van Justitie. De keurige heer biedt hem een goedbetaalde opdracht aan waarvoor Rijshout de hand moet lichten met de waarden en normen van de wetenschap. Hij weet waarom de opdracht zo goed betaald is. Hij maakt een kansberekening over de waarschijnlijkheid dat een verpleegkundige betrokken is geweest bij de dood van meerdere kinderen. Maar valt met statistiek in een moordzaak iets te bewijzen?
De kritiek die losbarst voert hem terug naar de andere gebeurtenissen in zijn leven: verbroken vriendschappen, een stukgelopen huwelijk en de dood van zijn zoon. Opgejaagd door zijn scherprechters en de pers vlucht hij naar zijn hut in de bergen. Maar rust vindt hij niet, en meer dan ooit is weer de dag aanwezig waar Rijshouts zoon verdronk in een nabijgelegen meer. In een pijnlijk gedetailleerde reconstructie daalt Rijshout af in het ijskoude water in de hoop een wetenschappelijk antwoord op de dood van zijn zoon te vinden en daardoor misschien ook rust en verlossing van een knagend schuldgevoel dat hij niet kan plaatsen.